Skarga na bezczynność — gdy urząd milczy

Milczenie urzędu nie kończy sprawy. Jeśli minął ustawowy termin, a nie ma ani informacji, ani decyzji, ani powiadomienia o nowym terminie, mamy do czynienia z bezczynnością – i prawo daje na to konkretne narzędzia.

Czym jest bezczynność

O bezczynności mówimy, gdy po upływie terminu z art. 13 u.d.i.p. wnioskodawca nie otrzymuje żądanej informacji, decyzji ani powiadomienia o wydłużeniu terminu. Bezczynnością bywa też odpowiedź pozorna: niepełna, wymijająca, udzielenie informacji innej niż żądana albo stwierdzenie „to nie jest informacja publiczna” lub powołanie się na tajemnicę bez wydania decyzji.

Skarga do sądu administracyjnego

Na bezczynność przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W sprawach o dostęp do informacji publicznej, ze względu na autonomiczny charakter procedury, zwykle nie jest wymagane wcześniejsze ponaglenie – skargę można złożyć od razu. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który ma obowiązek przekazać akta i odpowiedź na skargę w terminie 15 dni; sąd rozpatruje sprawę w 30 dni od ich otrzymania (art. 21 u.d.i.p.).

Zanim złożysz skargę

Czasem wystarczy uprzejme przypomnienie z powołaniem na przepisy i upływający termin. Wiele spraw kończy się na tym etapie – urząd reaguje, gdy widzi, że wnioskodawca zna swoje prawa.

Co możesz osiągnąć

Sąd może zobowiązać urząd do rozpatrzenia wniosku, a w razie potrzeby stwierdzić, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, oraz wymierzyć grzywnę. W tle pozostaje art. 23 u.d.i.p. przewidujący odpowiedzialność karną za nieudostępnienie informacji wbrew obowiązkowi – to skrajny środek, ale pokazuje wagę obowiązku.